Blog Archives

Initiatief

klik!
Over Anoesjka

 

Anoesjka Bakhtali- Imambaks (33 jaar) studeerde Bestuurskunde en werkte bij diverse ministeries. Vijf jaar geleden gooide ze het roer om en begon ze een schoonmaakbedrijf. Ja je leest het goed, een schoonmaakbedrijf, en in de vorm van een sociale onderneming nog wel. Ze wilde vooroordelen over het schoonmaakberoep doorbreken en vrouwen met een afstand tot de arbeidsmarkt zichzelf laten ontwikkelen en een baan geven om trots op te zijn. Anoesjka won eind 2016 met haar bedrijf Maid at Home de EZVN aanmoedigingsprijs.

We spreken Anoesjka in Rotterdam, waar zij woont, in een rustig cafeetje. Anoesjka begint meteen te vertellen, dus zetten we snel de opnameapparatuur aan: “Toen ik met het idee kwam zeiden mensen ‘Schoonmaakbedrijf? Anoesjka komop, je hebt Bestuurskunde gestudeerd…’. Ik wist helemaal niks van schoonmaken. Ik hou wel van een schoon en opgeruimd huis want dat geeft orde in je hoofd. Maar ja, een schoonmaakbedrijf opzetten is iets heel anders.”


Waarom zou huishoudelijk werk geen volwaardige baan zijn?”

Even regelen
“Huishoudelijk werk ziet men als bijbaan, het wordt vaak zwart betaald met als gevolg dat er geen pensioen en sociale zekerheden worden opgebouwd. Dit wilde ik rechtzetten; je ontzorgt mensen, maakt hen het leven makkelijker, dus waarom zou het geen volwaardige baan zijn? Ik dacht ‘dit regel ik effe’, maar dat bleek niet zo te zijn. Ineens moest ik gaan bedenken hoe ik mijn werknemers maandelijks ging betalen, hoe het zit met werkgeverslasten, loonstroken en pensioenafdrachten. Ten tweede; ik wilde zoveel mogelijk vrouwen met een afstand tot de arbeidsmarkt helpen. Hoe motiveer je hen? Waar vind je hen? Hoe ga je ze coachen op empowerment en zelfredzaamheid? Ik ben 33, de vrouwen die ik in dienst heb zijn allemaal ouder en kijken me dan aan van ‘komt zij even vertellen hoe alles moet’. Dat kan heel pittig zijn.”

Gewoon beginnen
Ik zag Laamia Elyounoussi op tv, eigenaresse van De Schone Zaak, een schoonmaakbedrijf in Rotterdam. Ik heb haar opgezocht en ben met haar gaan praten. Haar visie was dat mensen naast hun werk zichzelf ontwikkelen; Nederlandse les volgen of een opleiding ernaast doen. Vanuit mijn opleiding ben ik heel erg van het plannen schrijven, maar Laamia, zei ‘ondernemen gaat over doen: hier heb je sleutels van een klant, ga maar schoonmaken’.
Al doende vroeg ik me af of er een schoonmaakopleiding bestond. Er bleek via de branchevereniging een schoonmaakopleiding te zijn en die ben ik gaan volgen.

Van werkster naar housekeeping
“Bij de schoonmaakopleiding die ik gedaan heb mis ik de toespitsing op werken in een groot huis. Dat is anders dan werken in een kantoor. Mensen moeten je vertrouwen, er is een andere vorm van communicatie met de klant. Om huishoudelijk werk als beroep op de kaart te zetten moest er naar mijn mening een opleiding komen. In Nederland is die er nog niet. Er is is wel een butleropleiding. Er zit een heel groot gat tussen het hebben van een butler en een zwartwerkende schoonmaakster. Daartussen is niks.”

“Ik besloot de Internationale Butleracademy te mailen voor een samenwerking. De CEO reageerde meteen heel positief. Een butler kun je zien als de personal assistant, deze stuurt het gehele huishouden aan en een huishoudelijke hulp (housekeeper en maid) rapporteert dan aan hem. Wat we willen opzetten is een opleiding van twee weken; in principe leren de dames alles wat een butler ook leert maar dan toegespitst op uitvoerende taken; schoonmaken, strijken etc. We veranderen het beeld van werkster naar housekeeping. Ik zet echt een merk neer. Mijn dames dragen pareloorbellen, hebben hun haar in een knotje, en dragen een uniform. De dames worden gezien en zijn onmisbaar.”


Ik vind het belangrijk dat mijn bedrijf in zijn geheel een maatschappelijk verantwoorde onderneming is.”

Maatschappelijke impact maken
“Na vijf jaar is Maid at Home gegroeid van schoonmaakbedrijf richting een opleidings- en bemiddelingsbureau in het luxe segment. Voor klanten is het vooral belangrijk dat ze ontzorgd zijn en dat ze een positieve professionele relatie opbouwen met de maid. Ik zeg vaak tegen klanten ‘jullie hebben een opgeruimd en schoon huis, maar je zorgt ook voor werkgelegenheid in jouw stad’.”

“Ik ben een social enterprise, mijn missie is om een maatschappelijke impact te maken. Ik vind het belangrijk dat mijn bedrijf in zijn geheel een maatschappelijk verantwoorde onderneming is, dus hebben we biologisch afbreekbare schoonmaakmiddelen, maar het schort van de dames is bijvoorbeeld ook van eco-katoen.”

Investeer in talent
“De vrouwen die bij mij werken zijn om verschillende redenen uit het arbeidsproces gestapt. Ze zijn vaak wat ouder of kunnen soms geen werk vinden. Waar het gemeentebeleid vaak focust op louter het vinden van werk, heb ik gemerkt dat als je investeert in mensen, hun talenten en mogelijke onderliggende problemen, je ervoor kunt zorgen dat mensen niet steeds in en uit de uitkering gaan. Ik coach mijn werknemers op financiële zelfredzaamheid, bijvoorbeeld door het helpen opzetten van een huishoudboekje of met uitleg over hoe een hypotheek in elkaar zit. Daarnaast coachen we vrouwen om trots te zijn op hun werk, om punctueel te zijn en netjes. Het moet een goed gevoel geven dat je verantwoordelijk bent voor een heel huishouden. Het is niet een minderwaardig beroep, sterker nog, het is een heel belangrijk beroep, onmisbaar.”

Een baan met toekomstperspectief
“Mijn droom is dat men huishoudelijk werk als volwaardig gaat zien en dat het werkveld toekomstperspectief biedt. Ik zou graag heel Nederland willen bedienen, en ook het buitenland. Het is tegenwoordig al heel normaal om een opleiding tot nanny te doen en dan voor een bepaald aantal maanden naar het buitenland te gaan, waarom zou dat niet kunnen voor maids? Op deze manier kunnen we jongeren enthousiasmeren om maid of butler te worden. Het is niet niks om een heel huishouden te runnen!”

door: Maaike Gerritsen

Initiatief

klik!
Over Anita

Verbondenheid opzoeken, dat is wat Anita Abaisa (35 jaar) drijft, inspireert en haar eigen pad doet kiezen. “Ik vind mezelf geslaagd als ik de verbondenheid voorop kan houden; als mensen oprecht kunnen genieten van hetgeen dat ik neerzet.” Deze deeltijdstudente Toegepaste Psychologie heeft naast haar studie en werk eind 2015 Black Ladies Talk opgericht. Een platform om donkere vrouwen met elkaar te verbinden dat ondertussen meer dan 14000 leden heeft. Dat dit platform belangrijk is wel duidelijk; Anita won in 2016 de Brasa-dey Young Talent award, werd door Folia uitgeroepen tot vrouw van het jaar én ze won de ECHO award HBO.

We ontmoeten Anita op een vrijdagmiddag in Rotterdam, waar ze werkt. Als we gezellig aan tafel zitten vragen we Anita, wat is Black Ladies Talk?

Wie is de donkere vrouw? Wat doet ze en wat houdt haar bezig?
Dat waren de vragen die Anita had toen ze in september 2015 de Facebookgroep Black Ladies Talk oprichtte. “Tegen het einde van 2015 hadden we 1000 leden, ondertussen meer dan 14000 en we groeien nog elke dag. De meeste vrouwen wonen in Nederland, maar we hebben wereldwijd Nederlands en Engels sprekende leden. Dat brengt diversiteit met zich mee.”
Nu, bijna anderhalf jaar later, is Black Ladies Talk veel meer dan alleen de Facebookgroep. Zo zetten ze vorig jaar de Black Sisterhood Unity March op en organiseren ze meerdere evenementen. “Het eerste evenement was een Talk and Tea, gewoon om elkaar te leren kennen. Er ontstonden meteen heel diepzinnige gesprekken. Het voelde alsof je in een warm bad kwam terwijl niemand elkaar kende. Zo ontmoette ik zelf mensen die net als ik oorlog hadden meegemaakt. Ik praat er meestal niet over omdat niemand erover mee kan praten of zich kan inleven. Maar om met mensen te praten met een zelfde achtergrond, is heel fijn.”

Men vraagt zich nog te weinig af ‘van waaruit kijk ik naar jou?’.”

We praten over het leven
“Onderwerpen die voorbij komen op ons platform zijn heel divers; wie ben je zelf nou eigenlijk, waar kom je vandaan? We praten over onze opvoeding en de band met onze ouders. Er komen luchtige onderwerpen voorbij maar ook bijvoorbeeld over een man die een rechtszaak had gewonnen in Suriname met betrekking tot het homohuwelijk. Soms wordt er gevraagd ‘Dit heb ik meegemaakt, hoe ga ik daarmee om?’ Praten over geloof vind ik heel fascinerend; het kan verbinden maar ook mensen uit elkaar drijven. Mijn uitdaging is dan om te zorgen dat we allemaal met elkaar door een deur kunnen.”

Herkenning en erkenning
“Ik wist niet dat het zo urgent was en dat er zoveel behoefte zou zijn aan dit platform. Met alles wat er nu om ons heen gebeurt is het misschien logisch dat de vrouwen hiernaar zoeken. Het is een leegte die opgevuld wordt. De vrouwen zoeken erkenning en herkenning in de groep. Het gevoel van ‘ik weet precies wat je bedoelt’.” Een voorbeeld van hoe het platform voor erkenning zorgt is de Black Sisterhood Unity March die ze het weekend voor International Women’s Day lopen in Rotterdam. “De positie van de donkere vrouw is echt een ding. Het raakt me soms heel erg. Het wordt mondjesmaat beter maar ik ben er nog niet tevreden over. Er mist nog steeds bewustwording over basic dingen; ‘waarom raak je zonder toestemming mijn haar aan?’, ‘Waarom mag dat wel bij een donkere vrouw en niet bij een witte vrouw?’ Men vraagt zich nog te weinig af ‘van waaruit kijk ik naar jou?’. Mede hierom is de march alleen voor donkere vrouwen. Die march is meer dan geoorloofd, wetende wat de struggle van de donkere vrouw is. We willen ons niet afscheiden, maar we willen haar vieren. Zij mag ook een festiviteit hebben. Wij kiezen één middag om te zijn wie wij zijn en dat vol trots te presenteren. Daarmee doen we niemand wat aan, we zijn daar om te zijn. Het is zo geoorloofd. We worden te weinig gevierd. Het beeld dat je ziet van ons, bijvoorbeeld op tv, is vaak armoedig, sletterig en als wij als donkere vrouwen om ons heen kijken zien we dat helemáál niet. We zijn net zo normaal als de rest van de wereld. Mijn droom is dat we de march jaarlijks laten terugkeren en dat het steeds groter wordt.”

Bij Oprah vertellen over verbondenheid
Over dromen gesproken, Anita vertelt over haar grote droom voor Black Ladies Talk. “Dit jaar zoeken we voor Black Ladies Talk de co-creatie op. Mijn visie is dat we succesvoller zijn als we de krachten bundelen en de koppen bij elkaar steken om meer mensen te bereiken. En daarna? Mijn droom is om ooit bij Oprah te zitten en te vertellen over ons initiatief en hoe het gestart is. Vertellen over hoe wij de verbinding zoeken. Hoe wij ondersteunen bij het werken aan jezelf, zorgen dat je het beste uit je leven haalt. Donkere vrouwen hebben heel veel zware struggles. Hoe balanceer je dat? De maatschappij heeft een bepaald beeld van deze vrouwen, aan de andere kant hoge verwachtingen. Hoe hou je je daarin staande zonder ontmoedigd te raken en toch bij jezelf te blijven?. Ik hoop dat ik mensen inspireer om dingen te gaan doen; soms komen ze met ideeën en dan leg ik het bij ze terug ‘ga het zelf uitvoeren’.”


Juist omdat we in Nederland een kenniseconomie hebben en willen aanmoedigen dat men hun leven lang blijft leren, is het belangrijk om deeltijdstudenten te vertegen-woordigen.”

Vertegenwoordiging van deeltijdstudenten
Anita won de ECHO award voor haar bijdrage aan de maatschappij met Black Ladies Talk, maar ze vertegenwoordigt hiermee nog een belangrijke en vaak ongehoorde groep; de deeltijdstudent. “Belinda Doolman mijn docente heeft mij aangemoedigd om me op te geven voor de ECHO award. Ze kende mijn initiatief, wist dat ik dit naast mijn studie en werk doe en ze vond dat, vanwege die combinatie, het een podium verdient. Er heeft nog nooit een deeltijdstudent meegedaan. Juist omdat we in Nederland een kenniseconomie hebben en willen aanmoedigen dat men hun leven lang blijft leren, is het belangrijk om deeltijdstudenten te vertegenwoordigen. Zo kon ik laten zien dat alles wat je doet gaat om balanceren. Keuzes maken; achten negens en tienen gaan ten koste van iets anders als je deeltijdstudent bent. Ik vind dat een mooie ontdekkingsreis om samen met de andere studenten te maken; hoe balanceer je de drive naar perfectionisme terwijl je je leven op orde probeert te houden? Ja, ik ben ambitieus maar het moet wel goed blijven voelen in mijn eigen core, uit een lege kan kun je niet schenken.”

Meer weten over Black Ladies Talk? Check de website.

door: Maaike Gerritsen

Initiatief

klik!
Over Muhammed

Muhammed Al-tamimi (25 jaar) is laatstejaars student geneeskunde en werkt aan zijn droom om in de transgender chirurgie een verschil te maken. Hij is student onderzoeker, zorgambassadeur en geeft seksuele voorlichting aan bassisschoolkinderen in Amsterdam. Muhammed won dit jaar de ECHO award, en duidelijk niet voor niets. Een bijzondere jongen met een bijzonder verhaal.

Op het Fawaka Nederland kantoor ontmoeten we Muhammed, die na een lange werkdag op vrijdagavond nog tijd heeft gevonden voor een interview. Muhammed begint te vertellen: ‘Ik wist al heel lang dat ik wilde operenen, dat is te gek. Maar de chirurgie is heel hierarchisch, en dat is niets voor mij. Ik ben niet iemand van ‘ik sta boven jou.’ Bij de plastische chirurgie is dat veel minder.
“Over transgenders bestaan veel vooroordelen. Er rust een taboe op, al helemaal bij mensen met niet-westerse migrantenachtergrond. Transgenders hebben veel te maken met discriminatie, waar ik zelf ook veel mee te maken heb gehad. Ik vind het een fascinerend werkgebied. Het is complex, je creeërt echt iets en maakt ook nog een verschil. Ik kan mensen helpen en doen wat ik leuk vind, de perfecte combinatie.”

Er rust een taboe op transgender-zijn, al helemaal bij mensen met niet-westerse migrantenachtergrond.”

Hoe arts te worden?
Muhammed wilde al tijdens zijn middelbare school graag geneeskunde gaan doen, maar werd na het VWO uitgeloot. “Juist toen ik werd uitgeloot, wist ik: ‘ik wil dit echt graag.’ Ik begon met biomedische wetenschappen, maar niet van harte. Ik begon als vrijwilliger om mensen te helpen wegwijs te worden in de zorg.”
Muhammed gaf zich op voor de decentrale selectie op de VU Amsterdam. Muhammed vertelt: ‘Ik weet het nog goed: de dag dat ik antwoord zou krijgen had ik ook een tentamen voor biomedische wetenschappen en toen ik op het perron stond bleek mijn trein niet te rijden. Ik belde mijn broer om me te komen ophalen en snel naar het tentamen te rijden. Hij pikte me op en nam een brief voor me mee… niet toegelaten. Ik dacht: ‘fok it!’ en toen ‘laat dat tentamen ook maar, biomedisch wil ik ook niet doen. Rijd maar naar huis.’

Bepalende beslissing
“Maar er was de mogelijkheid om bezwaar te maken tegen de afwijzing,” gaat Muhammed verder. “Ik besloot na overleg met mijn moeder dit te doen. Twee dagen voor de toets mocht ik langskomen bij de bezwaren commissie. Ik hoorde dat ik te weinig uren vrijwilligerswerk had gedaan, maar op de website had ik drie uur per week gelezen. Dat bleek te gelden als je het naast je vwo, deed maar niet naast een studie, dan was het vijf uur per week, maar dat stond nergens vermeld. Ik vertelde meer over hoe gemotiveerd ik was en over de dingen die ik als vrijwilliger deed, hulpbehoevenden helpen aan een rolstoel. Ik zag dat men onder de indruk was en men keek de uiteindelijke beoordelaar aan. ‘Je krijgt morgen bericht van mij,’ zei hij.

Juist toen ik werd uitgeloot, wist ik: ‘ik wil dit echt graag.’”

Weer een brief
“De volgende dag belde een collega van vrijwilligerswerk me. Ze was gebeld door de beoordelaar, die haar had gevraagd hoeveel uur ik nou precies vrijwilligerswerk had gedaan. Ze had niet kunnen opnemen, maar had hem teruggebeld en ingesproken dat het ongeveer 3 uur per week was geweest. Ik was gesloopt. Ik dacht ‘die 5u per week is een vereiste. Had je niet míj eerst kunnen bellen? Zoveel mensen die de studie binnen komen omdat hun netwerk goed is, een familielid die toevallig arts is, iemand die iemand binnen de commissie kent… en ik ben zo extreem gemotiveerd en wordt op zo een pietluttig detail geweigerd. Ik dacht ‘nu is het echt klaar.’”
“De volgende dag kreeg ik een brief: je bent toegelaten tot de decentrale selectie en mag de toetsen doen. De beoordelaar was onder de indruk geweest en had iets van mijn bezigheden als organisatorisch gerekend. Hij wilde dat ik de kans kreeg. Dit was eigenlijk de eerste keer dat zoiets gebeurde.”

Het waar maken
In zijn eerste jaar stond Muhammed gemiddeld een acht en inmiddels is hij zonder vertraging naar het 6e jaar. Hij kreeg de mogelijkheid om aan het Honneurs programma mee te doen maar hij besloot het niet te doen omdat hij ook tijd wilde overhouden om leuke dingen met vrienden te doen en te sporten. In zijn vrije weken tussen de coschappen doet hij onderzoek naar transgender chirurgie. “Van mijn studiegenoten krijg ik vaak vakantiefoto’s. Ik ben nu aan het bikkelen met dit onderzoek, maar het is het waard. Soms werkte ik ook nachten door maar nu is het onderzoek bijna afgerond.

Echo Award
“Tijdens een van de nachten heb ik me ook voor de Echo award aangemeld. Ik werd geselecteerd als een van de kandidaten van de VU. Ik heb de andere kandidaten opgezocht en was echt onder de indruk, de een met nog hogere cijfers dan de ander… Maar ik dacht ook, ik heb meer te bieden dan alleen cijfers. Ik heb een bijzonder verhaal. En intussen heb ik de Echo award dus ook gewonnen, echt te gek,” glimlacht Muhammed. “Twee weken geleden had ik een afspraak met de plastisch chirurg waar ik hoop een promotie onderzoek te kunnen doen. Ik vertelde over mijn bezigheden, onderzoek en de award, waardoor ik naar UCLA in de VS mag en liet de foto zien waarop ik met minister Bussemaker sta.” Hij was onder de indruk en zei ‘We moeten je koesteren.’ Hopelijk lukt het er om via promotie onderzoek binnen te komen bij de transgenderchirurgie en dan kan ik doorbouwen aan mijn droom om een verschil te maken.”

door: Thiëmo Heilbron

Initiatief

klik!
Over Princess

Richard Severin (36 jaar) is een ondernemer met de ambitie om duurzaamheid dichter bij mensen te brengen in zowel zijn geboorteland, de Dominicaanse Republiek, maar ook in het hartje van Amsterdam Zuidoost. In Zuidoost startte hij een Pop-Up store voor duurzame impact waar er eerder nog geen was. In de fietswerkplaats worden wrakken geüpcycled door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt en in de kledinghoek verzamelt, repareert en verkoopt men tweedehands kleding en wordt afval ingezameld en gescheiden. Zo ontstond een warme ontmoetingsplek voor buurtbewoners. Hoe ben je een duurzame pionier geworden, Richard?

Na een koopjesjacht bij de Pop-Up store ontmoeten we Richard vandaag virtueel via Skype. Op de achtergrond horen we af en toe wat gerommel, maar gelukkig lukt het hem met ons in gesprek te gaan over zijn bezigheden en tegelijkertijd een oogje in het zeil te houden.

De lessen van een vervuilde stad
Hij begint te vertellen met rustige stem: “Mijn passie voor duurzaamheid ontstond tijdens mijn stage in Mexico Stad, met 30 miljoen mensen en 6 miljoen auto’s één van de grootste steden ter wereld. Van de luchtvervuiling kreeg je last van je keel en na een dag buiten te zijn had je roet op je huid. De luchtvervuiling was enorm! Veel hoger dan toegestaan. Veel mensen werden er ziek van. Toch bleek het ontzettend moeilijk om mensen hiervan bewust te maken, want ze zagen het probleem niet. Ik dacht: hoe kan het dat we zo verkeerd bezig zijn, maar het niet zien?”


Hoe kan het dat we zo verkeerd bezig zijn, maar het niet zien?”

Ontwikkeling
Richard keerde terug naar Nederland en hield zich via zijn studie bezig met duurzame ontwikkeling. “De noodzaak van meer balans tussen economie, maatschappij en natuur om de aarde op een leefbare manier aan volgende generaties te kunnen doorgeven werd me steeds duidelijker. Onze ontwikkeling moet niet ten koste gaan van mens of milieu en iedereen moet mee kunnen profiteren. Duurzame ontwikkeling loopt van afval en energievraagstukken tot sociale cohesie en armoedebestrijding.”

Stichting Kroy
Richard kreeg een beurs van het VSBfonds om door te studeren en om zijn eigen organisatie op te zetten: Stichting Kroy. “Het werd een paraplu waaronder ik mijn ideeën kon ontplooien. We voorzien scholen in de Dominicaanse Republiek van zonnepanelen en doen allerlei projecten met de jeugd over bijvoorbeeld sociale ongelijkheid en afval. Ook helpen we bedrijven met hun MVO beleid. Het nieuwste initiatief onder die paraplu is de Pop-Up store in Amsterdam Zuidoost.”

Aansluiting en verbinding
grosenanderungimag0340“Weinig mensen in Zuidoost waren bezig met duurzaamheid. Dat zag je al in het straatbeeld: afval op straat, weinig sociale of groene activiteiten… Veel mensen hier zitten in de overlevingsmodus: hoe kom ik de dag, of misschien net aan de volgende dag, door? Om dat te doorbreken wilden we mensen iets bieden waar ze voor zichzelf iets uit konden halen, maar tegelijkertijd ook iets positiefs konden doen voor de buurt. Om duurzaamheid een succes te maken moet er aansluiting zijn bij de dagelijkse realiteit van mensen.
Op die basis stoelt onze fietswerkplaats in de Pop-Up store. Amsterdam Zuidoost telt 87.000 mensen, waarvan er velen in armoede leven. Er zijn maar vier fietsenmakers, maar geen enkele verkoopt tweedehands fietsen. Natuurlijk hebben mensen met weinig inkomen ook de behoefte aan een mooie fiets. We kopen fietsen op bij het Amsterdam Fietsdepot en knappen ze samen met jongelui met een afstand tot de arbeidsmarkt uit het stadsdeel op. Zij leren, hebben een dagbesteding en houden een goed gevoel over aan het helpen van mensen in de buurt. De fietsen verkopen we vervolgens zonder winstoogmerk aan bewoners. Iedereen in de buurt wint én we hebben duurzame impact.


Veel mensen hier zitten in de overlevingsmodus: hoe kom ik de dag door?”

Hetzelfde geldt voor onze kledinghoek waar bewoners kleding naar toe brengen die anders bij het afval terecht zou komen. Bewoners lappen de kleding op en verdienen een zakcentje bij. De kleding wordt vervolgens verkocht. Het is geweldig om te zien dat veel buurtbewoners ons inmiddels weten te vinden, ook voor een praatje en een kopje koffie. De verbinding die op deze plek ontstaat tussen verschillende mensen en activiteiten blijkt krachtig.”

RecyQ
“Er wordt in Zuidoost het minst aan afvalscheiding gedaan in vergelijking met de rest van Amsterdam. In samenwerking met o.a. Zuidoost TV, Buurtwerkkamer Coöperatie, Gemeente Amsterdam Afval & Reiniging, Split Bag en het Ministerie van Infrastructuur en Milieu, gaan we daar verandering in brengen. In de Pop-Up store ontstond een tijdje geleden de startup RecyQ, met het doel om het scheiden van afval logischer en begrijpelijker te maken, zodat de stad leefbaarder en duurzamer wordt. Met RecyQ helpen we de Gemeente Amsterdam met de mogelijkheden van de circulaire economie. Het gaat om bewustwording van de economische restwaarde van afvalmateriaal. Met onze app kunnen de bewoners bijhouden hoeveel ze besparen en een deel van de restwaarde willen we weer terug geven aan de bewoners, bijvoorbeeld in de vorm een korting op producten die ze in de buurt kunnen kopen. Binnenkort start onze pilot in Bijlmer Centrum.”

Succesvol zijn
“Inmiddels hebben we meer dan 3.000 bewoners betrokken bij onze activiteiten. Textiel dat vroeger in de prullenbak verdween, belandt nu in de winkel of de textielinzamelingbak. We hebben meer dan 1000 fietsreparaties gedaan, 300 fietsen geüpcycled en qua financiën zijn we kostendekkend. Dat is mooi, maar ik vind ons pas écht succesvol wanneer bewoners de activiteiten kunnen overnemen. Zo zie ik ontwikkeling, dat de aanjager zich terug kan trekken omdat hij of zij zichzelf overbodig heeft gemaakt. We hebben nog een lange weg te gaan, maar transities hebben nou eenmaal tijd nodig. Het duurzame kwartje gaat echt wel vallen als mensen herkenbare positieve voorbeelden in hun dagelijkse omgeving zien.”

Wil je ook een keertje langs gaan bij de Pop-Up store in Gein? Check hier!

door: Thiëmo Heilbron

Initiatief

klik!
Over Princess

Op een pure manier dromen realiseren. Van hemzelf, zijn vader en eigenlijk ook van de rest van de wereld. Dat wil Nawaz Kazmi (29) graag bijdragen aan de maatschappij. “Marketing en puur lijken niet samen te gaan. Men associeert marketing vaak met mooie praatjes en lucht verkopen. Dat kan wel degelijk anders.” Fawaka Nederland heeft zoals altijd veel vragen. Dus Nawaz, hoe zit dat?

Door de oude binnenstad van Delft lopen we naar Hills & Mills, het Indiase pure food café in een voormalige bakkerij waar mede-oprichter Nawaz Kazmi (29) ons ontvangt. Nadat we zitten, maar niet voordat we een heerlijke kruidenthee voorgeschoteld krijgen, branden we los met onze vragen.

Gezond, lekker en oprecht
De plek bijvoorbeeld? “Hills staat voor de Himalaya en Mills staat voor de Nederlandse windmolen. We wilden graag de positieve verbinding tussen het Oosten en het Westen laten zien, net zoals we dat thuis ook altijd hebben ervaren”, vertelt Nawaz. Zijn vader, die bekend staat als Papa Kazmi, komt namelijk uit Karachi (Pakistan) en zijn moeder komt uit Veendam. Dit is ook terug te zien in de bijzondere gerechten die geserveerd worden bij Hills & Mills: van Indiase gerechten met een Westerse twist, zoals de chai latte met sojamelk, tot speltbrood en hippe cocktails.

papa_kazmi_met_schortNawaz legt uit: “Papa zette thuis altijd al de lekkerste dingen op tafel. Hij heeft meer dan 40 jaar in de horeca gewerkt als gastheer en droomde van een eigen zaak. Mijn broer (Sheraz, 31) en ik zijn samen met hem de uitdaging aangegaan om oude tradities te combineren met een moderne stijl. Zo hebben we het concept vanuit onze roots opgebouwd en ontstond Hills & Mills. Mijn vader is met al zijn ervaring, werklust en karakter, dé kracht als chef en gastheer.”

We willen graag de positieve verbinding tussen het oosten en het westen laten zien”

Het begin
“Ik ben van jongs af aan al een ondernemend type. Maar het écht doen na mijn studie bedrijfskunde, was alsnog een spannende stap. Ik heb mijn hart gevolgd en ben met mijn broer MiU begonnen, een ‘meaningful’ marketingadviesbureau. Natuurlijk ging dat niet vanzelf, maar onze drive om door te zetten heeft ons veel gebracht.
Het begin is vaak het moeilijkst. Klanten vinden, jezelf bewijzen, tegenvallende resultaten… Juist dan moet je kracht hebben en vertrouwen vinden in jezelf.” De broers Kazmi begonnen met werken voor kleine lokale bedrijven en stap voor stap werd hun portfolio steeds indrukwekkender met opdrachtgevers als KPN, Rabobank en Eventbrite.

Mooie praatjes
“In ondernemen is het belangrijk je hogere doel helder te hebben. Je moet weten waar je het allemaal voor doet. De kracht van merken zit hem steeds meer in karakter. Wat maakt je bijzonder en waar sta je voor? We leven in een maatschappij waar alles in overvloed te verkrijgen is. Consumenten kiezen voor merken waar zij zich verbonden mee voelen; waar zij in geloven. Als je gezichtloos of ‘mediocre’ bent, is dat lastig. Als ondernemer gaat het er voor mij niet alleen om om zoveel mogelijk winst te maken. Wij zetten de purpose centraal en willen op die manier blijvende impact maken. Vaak associeert men marketing met mooie praatjes en lucht verkopen, maar wij laten juist zien dat het sterker is om van je eigen kracht uit te gaan en oprecht te handelen: je moet een écht verhaal verspreiden.”

Marketing is geen mooie praatjes en lucht verkopen, maar juist eerlijk, met een hoger doel.”

De pure familie
Papa Kazmi komt binnen. We maken even kennis, er volgt een warme glimlach en een grap, en dan gaat hij snel de keuken in om wat lekkers voor ons te maken. Nawaz gaat verder: “Als familie is er veel overlap. Zo is het idee van The Pure Family ontstaan: we zijn een familie met individuen met een eigen karakter, die werken vanuit eenzelfde eerlijke kern.” Een opsomming volgt: de stoere saladebar Haka waar ze het eten bezorgen op fixed gear bikes, de blog I Nailed My Way To Success waar je leert over een succesvolle lifestyle, het PURE COOK BOOK waarin je een stukje van de kookmagie van Papa Kazmi kan leren en als nieuwste concept werkt hij aan de PURE WORK SPACE, een vergaderruimte voor geëngageerde mensen. “The Pure Family breidt uit en er zullen nog genoeg nieuwe concepten komen. Ons doel is in elk geval om in 2020 één miljoen pure fans te hebben,” besluit Nawaz.

Jaar van actie
“Het is niet altijd makkelijk om zo ondernemend te zijn. Mijn grootste uitdaging is momenteel keuzes maken in de beperkte tijd die ik heb. Dat maakt de balans tussen het persoonlijke en het zakelijke soms lastig. Er zijn dagen dat ik het liefst de hele dag door werk. Maar dat is niet goed. Laatst las ik een onderzoek uit Zweden waaruit bleek dat als je minder werkt, je productiever bent. Voor mij is 2016 het jaar van actie. Nog meer waarmaken wat ik me voorneem: it’s not knowing what to do, it’s doing what you know. Wat ik zou willen meegeven is: stel zakelijke én persoonlijke doelen. Ik maak dit jaar meer tijd vrij voor vakantie en mijn hobbies. Hoewel, ondernemen is eigenlijk ook een hobby voor me,” besluit Nawaz.

door: Thiëmo Heilbron

Initiatief

klik!
 Over Hasmik

Modieus zijn en dan met dat bio en fairtrade shirtje, precies ontworpen zoals je het zelf wilt? Klinkt goed! Maar…hoe dan? Hasmik Matevosyan (29 jaar) heeft de missie de mode-industrie te innoveren, verduurzamen en schreef het boek Paradigm Shift in Fashion: “Mode gaat over behoeftes. Duurzaamheid gaat over nemen van verantwoordelijkheid.” Over hoe dit alles gecombineerd kan worden, heeft Hasmik na jaren van onderzoek, testen en toepassen wel ideeën. Deel ze met ons, Hasmik!

LOGO_LOS_Web_80-30-2Hasmik leeft een beetje een nomaden leven. Je vindt haar in Alkmaar, Haarlem, Den Haag, Cyprus… Maar waar een stopcontact is, kan gewerkt worden aan haar missie. Dus is er even geskypet met Fawaka Nederland.

Mode en duurzaamheid: Ongelukkig getrouwd?
“Mijn kritische vragen werden binnen de opleiding vaak niet gewaardeerd”“Mode is een weerspiegeling van de maatschappij. Van politiek tot innovatie en van religie tot kunst. We gebruiken mode om een bijdrage aan ons leven te geven. Om op te vallen en om te verhullen. Kleding voegt waarde toe aan onszelf”, legt Hasmik uit. “Duurzaamheid gaat over toegevoegde waarde voor productiemedewerkers en het milieu.” Hoewel deze twee dingen elkaar niet uit hoeven te sluiten, blijkt dit helaas in de praktijk vaak wel het geval. “Onnodig”, vindt Hasmik.

Het begin van de zoektocht
“Tijdens mijn studie aan de Kunstacademie lag de nadruk op creativiteit en zelfontplooiing. Hoe het ontwerp gedragen of geproduceerd zou moeten worden, was van minder belang.” In haar tweede studiejaar woonde ze een lezing bij over het Cradle to Cradle concept. Ze had gevonden wat ze al die tijd had gemist. Haar zoektocht begon: Hoe te ontwerpen zonder negatieve gevolgen voor mens en milieu? “Maar mijn kritische vragen werden binnen de opleiding vaak niet gewaardeerd,” vertelt Hasmik met een glimlach. “Ik kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik de pret eruit haalde, maar –uiteraard – heb ik gewoon doorgezet. Ik ben onderzoek gaan doen naar de industrie en focuste me op verbetering en andere mogelijkheden.”

Afvalmode en onleefbare lonen
Hasmik legt uit over de mode industrie: “Slechts een klein deel van de kleding wordt voor de winkelprijs verkocht. 30% van de kleding wordt verkocht via uitverkoop en weer 30% wordt nooit verkocht. In de garderobe heeft men gemiddeld vijf tot twintig kledingstukken die nooit gedragen zijn. Verder gooien we in Nederland per jaar meer dan 200 miljoen kilo textiel weg. De werkomstandigheden voor de productiemedewerkers die onze kleding maken zijn vaak abominabel. Je focussen op bio en fairtrade katoen is een stap in de goede richting, maar nog niet voldoende, want ook daarmee hebben we straks een gigantische hoop bio fairtrade afval. Het hele systeem moet anders.”

Paradigm Shift in Fashion
“Je zal niet snel denken: ik heb vanavond een date, dus dan moet ik een bio katoen fairtrade shirt hebben, dat zonder gifstoffen is geverfd.”“Het probleem is op te lossen wanneer modemerken de behoeften en wensen van hun doelgroep kunnen beantwoorden met de kledingstukken die zij ontwerpen. Modemerken kunnen een dialoog aangaan met hun klanten, nog vóór het ontwerpproces, zodat fysieke, psychologische en financiële behoeftes beter begrepen kunnen worden. Tijdens het ontwerpproces kunnen tekortkomingen, zoals bijvoorbeeld te kleine zakken of ongemakkelijke lengte van een rok, aangepast worden. Doordat de match tussen vraag en aanbod beter op elkaar aansluit, kan overproductie worden tegengegaan. Ik stel voor om kleding voor de volle prijs aan te bieden wanneer het nieuw is, tweedehands met korting aan te bieden en daarnaast kleding aan te bieden voor uitleen via een interne kledingbibliotheek. De winst van het efficiëntere proces kan worden geïnvesteerd in leefbare lonen voor productiemedewerkers, behoud van de natuur en betere kwaliteit van de producten. Door de klanten te betrekken bij het ontwerpproces bouw je daarnaast ook meteen je community op.

Geld vs. tijd
“De industrie verbeteren is mijn levenswerk. Ik zal pas stoppen als ik heb bereikt wat ik wil bereiken. Mijn ambitie is om over tien jaar alle koplopers in de mode-industrie te hebben benaderd. Ik werk er dus ook aan om mijn eigen retail gebouw te hebben, met kleding van duurzame modemerken, een wasserette en een opleidingsinstituut. Geld is een belangrijk middel om plannen te realiseren, maar wat nog waardevoller is, is tijd. Geld komt en gaat terwijl tijd alleen maar gaat. Dus is het wijs om te tijd te investeren in wat we willen bereiken.”

Tips
“Als je hierover twijfelt, haal dan eens iets leuks bij een kledingbibliotheek.”“Ik begrijp dat we consumeren op basis van behoefte. We denken: ‘Ik heb vanavond een date en ik wil een jurkje dat er elegant uitziet en dit wil ik eraan uitgeven. Welke merken hebben dit, waar kan ik het vinden, ik ga daar en daar kijken!’ Het gebeurt minder snel dat je denkt: ‘Ik heb vanavond een date, dus dan moet ik een bio katoen fairtrade shirt hebben, dat zonder gifstoffen is geverfd.’ Mode gaat over behoefte. Duurzaamheid gaat over het nemen van verantwoordelijkheid.”

“Alsnog hebben je keuzes effect. Koop alleen kleding die je vaak gaat dragen. Als je hierover twijfelt, haal dan eens iets leuks bij een kledingbibliotheek, zoals LENA: The Fashion Library, of leen iets van vrienden. Kijk verder nog eens naar hoe je wast en of de droger wel nodig is: Goede verzorging leidt tot het langer mee gaan van je mooie spullen en zorgt ook nog eens voor veel minder vervuiling. Gooi nooit kleding die je wegdoet bij het afval, maar gooi het in de inzamelingsbak, ook je versleten sokken. Het krijgt dan een tweede leven, via een tweedehands winkel of via recycling.”

Hongerig naar meer? Leer meer over duurzame mode in Hasmik haar boek Paradigm Shift in Fashion of check haar TedX Talk

door: Thiëmo Heilbron

Initiatief

klik!

Vier jaar geleden startte Ignacio Daniëls (30 jaar) zijn winkel ZelfDesign, gespecialiseerd in meubels op maat en reparaties. In het begin was het zijn doel om alles van afvalmaterialen te maken. Ook is het een droom van hem om de kwaliteit van ambacht weer aan de man te brengen. “Mensen gaan tegenwoordig veel te snel naar woonwinkels.” Hoe vergaat het deze gedeeltelijke autodidact en dromende doener nu?

Het Fawaka Nederland opnameapparaatje voor interviews gaat af en toe aan en uit. Want, zelfs op zaterdagochtend vóór openingstijd van zijn winkel, lopen klanten steeds binnen. Vriendelijk en rustig staat hij hen te woord. Ah, gelukkig we kunnen nu in een moment van rust verder!

“Zo gaat het eigenlijk vanaf het begin al”, glimlacht Igancio. “Ik fietste een keer langs dit prachtige plekkie en dacht, hier zou ik best willen werken! Het bleek te huur en ik ging lekker aan de gang op mijn eerste dag in mijn mooie nieuwe werkplaats en begon een tafel te bouwen. Opeens hoorde ik over mijn schouder ‘Wat een mooie tafel! Wat kost hij?’ Een oudere dame had me bezig gezien en was binnen komen lopen. Ik stond bij die vraag met m’n mond vol tanden. ‘Ja… weet ik niet’, zei ik, ‘hij is nog niet af!’”
Ze kwamen uiteindelijk tot een mooie prijs. Ignacio vertelt verder, “Maar een week later stond ze er weer, en vroeg: ‘En? Heb je al wat nieuws gemaakt?’ Dit was het begin van de winkel ZelfDesign.”

IMG_0327

Een echte win-win

“Toen ik begon met meubels maken wilde ik alles met afvalmaterialen doen. Op Youtube had ik gezien wat mensen allemaal konden creëren van afval, zelfs complete auto’s en nieuwe huizen.” Ignacio besloot dat hij afval ook weer een nieuwe waarde wilde geven. Hij zou het zo schoonmaken en bewerken dat mensen het weer zouden willen gebruiken. “Eigenlijk een echte win-win situatie, want afval is er. Elke dag weer wordt het geproduceerd. En je bespaart van alles, voor jezelf tot aan de maatschappij, van kosten aan transport tot kap van bomen.”

Op Youtube zag ik wat mensen allemaal konden creëren van afval, zelfs complete auto’s en nieuwe huizen.”

Ignacio experimenteerde er op los: tegels maken van gemalen borden, plastic omsmelten tot stoelen, servies maken van oud metaal… te veel om op te noemen. “Je kan zó veel doen met afval. Dat doe ik nog steeds wel, maar omdat het zo bewerkelijk is, zoek ik nu meer de balans. Ik moet tenslotte ook uitkomen qua bedrijfsvoering. Nog steeds doe ik heel veel met gerecycled hout.”

IMG_6267 (Small)

Ode aan de vakman
“Ik zou graag zien dat meubels weer zo belangrijk worden voor mensen als vroeger. Nu gaan veel mensen voor hun spullen naar de bekende woonwinkels. Ik houd van ambacht. Mijn droom is om een ‘ambachthal’ op te zetten. Daar zijn dan werkplaatsen voor vaklieden gespecialiseerd in houtbewerking, metaal, plastic…en door hen gemaakte meubels zijn daar te koop.” Een eerste stap lijkt Ignacio vorig jaar al te hebben gezet met een aantal anderen: Stichting De Coöperatie. “Dit is een verzamelbedrijf waar we met een groep bouwers, ontwerpers, grafisch designers en nog meer anderen, samenwerken en samen aan projecten bouwen.”

Onvoorstelbare vrijheid

Ik zou graag zien dat meubels weer zo belangrijk worden voor mensen als vroeger.”Igancio blikt terug: “Onvoorstelbaar hoe het is gelopen eigenlijk. Toen ik begon waren er veel zorgen: geld en tijd vinden, een website maken en PR, boekhouding. En dan ook nog angsten in het ambachtelijke deel: kan ik wel wat ik beloofd heb? Het staal gedeelte had ik vanaf het begin al goed in de vingers – ik ben een echte metaal man – maar bijvoorbeeld hout… Ik heb veel via Youtube geleerd, met hier en daar een fout, maar ook heel snel.”

“Op gegeven moment begint het dan te lopen. Dan krijg je steeds meer vrijheid om dingen te creëren zoals je zelf wilt. Zelf ontwerpen en doen: ZelfDesign. Momenteel maak ik meubels en doe ik reparaties, maar ik maak bijvoorbeeld ook interieuren op maat voor andere ondernemers in de buurt en door heel Amsterdam. Dat geeft ook veel voldoening. Na maanden van praten, werktekeningen, en zwoegen, is een klus opeens zomaar af. Soms loop ik maanden later langs dingen die ik gemaakt hebt, die ik door de drukte bijna vergeten was. Dan zie ik ze en dan denk ik weer: ahh, ja! Dat is echt een kick.”

IMG_0318Ignacio sluit af: ‘Kijk thuis eens hoe je interieur inspirerender kan, of kom gezellig een keertje langs op de 1e Oosteparkstraat 98 in Amsterdam om inspiratie op te doen.”

Nog niet genoeg gezien van het ambachtelijke maatwerk van Ignacio? Check snel ZelfDesign

door: Thiëmo Heilbron

Initiatief

klik!

Yagmur Masmas (20 jaar) begon tijdens haar middelbare school een handeltje. En niet zo maar een handeltje! Wat begon met een doos schriften van gerecycled papier groeide uit tot AGreenStory, een webwinkel vol eerlijke schrijfwaren, kantoorartikelen en relatiegeschenken met een bijzonder verhaal. “We zouden meer bezig moeten zijn met ons afvragen waar producten vandaan komen en hoe ze zijn geproduceerd.” Waarom? Tijd voor Yagmur’s (groene) verhaal!

AGS Logo
Soms moet ontspanning in het weekend even wijken voor Yagmur. Bijvoorbeeld voor het studeren voor het tentamen Global Environmental Law en een interview met Fawaka Nederland. “Vanochtend was ik offertes aan het maken en daarna meteen gaan studeren. Wel fijn dus, nu even een pauze.”, vertelt Yagmur aan het eind van de middag in een rustig hoekje van de studiezaal over Skype.

Hoe het allemaal begon
“Ik was een paar jaar terug tijdens de zomervakantie op zoek naar een betaalbaar duurzaam alternatief voor mijn schoolspullen. Dit bleek in Nederland lastig te vinden. Na lang zoeken vond ik schriften van gerecycled papier bij een groothandel in België”, blikt Yagmur terug.

Het zit nog te weinig in ons systeem om na te denken over waar dingen vandaan komen en hoe ze gemaakt worden.”“Ik kon alleen maar een hele doos inkopen. Daarom mailde ik mijn vrienden en familie of ze misschien ook geïnteresseerd waren in een verantwoord geproduceerd schrift.” Yagmur ontdekte hierdoor dat maar weinig mensen beseften dat voor veel producten die ze dagelijks gebruikten, zoals pennen en papier, een duurzaam alternatief mogelijk is. “Veel mensen reageerden heel enthousiast en met hulp van vrienden onstond een handeltje op school”, glimlacht ze. De handel groeide verder en met een compagnon richtte ze webwinkel AGreenStory op. “Ik wil met AGreenStory door allerlei mooie duurzame producten te laten zien bewustwording creëren en de nieuwsgierigheid van mensen over duurzaamheid aanwakkeren.”

Yagmur AGreenStory 960640Iedereen kan het
“Van dingen die wij hier gebruiken, ervaart men soms in de landen waar die producten vandaan komen de negatieve kant. Rondom de productie is soms verregaande impact, bijvoorbeeld als giftige afvalstoffen in het water worden gedumpt, waardoor mensen ziek worden. Voor ons in Nederland lijkt men dit zich soms moeilijk te beseffen.”

“De consument, de overheid en bedrijven lijken de verantwoordelijkheid vaak op elkaar af te schuiven. We moeten ergens beginnen, en dat kan het beste bij onze keuzes als consument,” vindt Yagmur. “Iedere keuze maakt een verschil. Het is niet altijd moeilijk of duur om een steentje bij te dragen aan het vergroenen van de wereld. Iedereen kan het.”

Achterdocht
“Natuurlijk zijn veel mensen kritisch. ‘O, dus jij verkoopt van die duurzame producten? Let je dan ook op dat, dat en dat?’ Ik ga hiermee om door mensen te wijzen op dat onze producten al duurzamer zijn dan een regulier product, dus een stap in de goede richting.”


Soms is het moeilijk voor ons in Nederland om de context of impact te zien.”Yagmur constateert dat mensen soms wantrouwig zijn over duurzame producten. “Dit is een natuurlijke respons, want het is allemaal ook heel complex. Maar ik heb mijn research gedaan, dus ik weet waar ik het over heb. Van zakenvrouw tot buurman, ik heb veel mensen kunnen overtuigen tot het overstappen op een duurzaam alternatief. Mijn taak is om het complexe te vertalen naar simpel te begrijpen groene verhalen.”

“Bijvoorbeeld onze etuis en laptophoezen, die worden in Cambodja in elkaar gezet in een atelier voor vrouwen met hele bijzondere werkomstandigheden. De vrouwen mogen betaald op zwangerschapsverlof, ze kunnen vanuit huis werken als ze ziek zijn… Dat mensen centraal staan, zie je daar maar weinig. En dan maakt men de producten van gerecyclede bouwnetten, die zouden anders afval zijn, en zijn bovendien ook nog eens heel stevig”, glimlacht ze.

Stap voor stap dromen realiseren
“Op de AGreenStory website leggen we de duurzaamheidsaspecten uit aan de hand van onze 10 Chapters. Die vertellen het verhaal van de gehele levensloop van het product. Vanaf de grondstof winning tot en met recycling. In één oogopslag.”
Yagmur en AGreenStory streven altijd naar verbetering. “We proberen bijvoorbeeld nu in contact te komen met andere afnemers van verantwoorde producten bij groothandels, zodat we samen kunnen lobbyen en investeren voor meer verantwoorde productie processen, bijvoorbeeld meer gebruik van groene energie. Samen staan we sterk.”

En wat brengt de toekomst voor AGreenStory? “Duurzaam heeft het image dat het er niet goed uit ziet, terwijl veel mensen natuurlijk toch op het oog kopen. Sommige producten ontwerpen we nu zelf, en dan letten we ook op een mooi design.” Met stralende ogen vertelt ze verder: “Momenteel ontwikkelen we een eigen productlijn, en uiteindelijk is het de bedoeling dat AGreenStory een aansprekend lifestyle merk wordt”, besluit ze.

Duurzame kantoorartikelen en easy on the eyes? Dat kan! Check snel AGreenStory

door: Thiëmo Heilbron

Initiatief

klik!
Over Princess

Op de meest multiculturele plek van Nederland, de drukke hal van Schiphol, ontmoet Fawaka Nederland George Arakel. George is de oprichter van Voorbeeld Allochtoon, een organisatie die de allochtoon en het woord allochtoon in een ander daglicht willen stellen. Op de website staan artikelen en columns, geschreven door allochtone jongeren. Het doel van deze Armeense Groninger: in 2025 wil iedereen allochtoon zijn!

logo va 150De reden van het oprichten van de website Voorbeeld Allochtoon is dat George een ander beeld wil geven van allochtonen dan de media doen. “Het beeld in de media is negatief, je ziet zelden allochtonen in het nieuws als er iets positiefs te melden is. Deze gesplitste framing frustreerde mij”, legt George uit. Dus richtte hij zijn eigen medium op en Voorbeeld Allochtoon was geboren. “Veel mensen zeggen dat we het woord allochtoon moeten afschaffen, dan is iedereen Nederlander. Ik zeg: ‘laten we het woord Nederlander afschaffen en dan is iedereen ook gelijk’. In principe heb je dan hetzelfde bereikt, maar dan zegt men ‘nee dat kan niet!’. Daaraan kan je zien dat in onze hoofden het woord allochtoon en het allochtoon zijn heel erg zijn. Die lading wil ik veranderen. Dat is namelijk de kern van het probleem. Je kan het woord wel weghalen maar het gaat erom hoe wij mensen zien.”

Overtuigen

George zijn omgeving was in het begin niet erg enthousiast, vooral door het gebruik van het woord allochtoon. Maar de aanhouder wint, steeds meer mensen raken inmiddels overtuigd van wat hij doet met Voorbeeld Allochtoon. “In het begin kregen we vaak ‘nee’ te horen als we iemand wilden interviewen, omdat we het woord allochtoon gebruiken. Zelfs het vinden van schrijvers was moeilijk, en nu komen mensen naar ons toe.” Ook de media en bedrijven reageren steeds positiever. Ze zijn bezig een project met de gemeente Groningen op te starten, waarbij het woord allochtoon geïntroduceerd wordt als positieve term, terwijl andere gemeentes het woord juist willen afschaffen. George wil met Voorbeeld Allochtoon niet afhankelijk zijn van subsidies. “We vragen geen subsidies aan, wij allochtonen zijn geen goed doel of iets zieligs, wij zijn business en ik wil dat Nederland ons ook zo gaat zien!”

Gelijk
“Veel mensen zeggen dat we het woord allochtoon moeten afschaffen, dan is iedereen Nederlander. Ik zeg: ‘laten we het woord Nederlander afschaffen en dan is iedereen ook gelijk’.”
Wanneer ben je eigenlijk een allochtoon? “Wij houden in principe de definitie van het CBR aan, ten minste één van je ouders moet in het buitenland geboren zijn. Maar wij trekken het wel iets breder. Ben je vijfde generatie, maar ben je wel donker? Dan word je net zo behandeld als een eerste generatie allochtoon. Als wij mensen aannemen of interviewen dan kijken we naar je roots en je huidskleur, want daar heeft het uiteindelijk mee te maken” legt George uit. “Waar Wilders zegt, rek het naar de vierde generatie, zeggen wij, ga zelfs zo ver als de zesde generatie. Alleen maar mooier, dan is de groep groter en is heel Nederland straks allochtoon. Precies wat wij willen.”

“Wij allochtonen zijn geen Nederlanders, maar wel Nederlandse burgers. Dus we hebben ook de rechten en de plichten, hebben ons aan de wet te houden en moeten Nederlands spreken om met de maatschappij mee te draaien. Wees trots op je Nederlandse paspoort en draag je Nederlandse burgerschap uit. Dat je roots niet Nederlands zijn, dat is gewoon tof.”
In december werd bekend dat Voorbeeld Allochtoon ook naar België gaat en een Belgische website gaat starten. Dit bericht werd veel gelezen en dan krijg je nogal wat reacties. “Mensen die zeggen ‘rot toch op naar je eigen land’ en dat soort dingen. Ik negeer dat tegenwoordig en reageer er niet meer op. Dat is allemaal verloren energie.” Gelukkig krijgen ze ook positieve reacties. “Ik geef veel liever aandacht en energie aan dat soort mensen.”

Media

Na de aanslagen in Parijs en door de vluchtelingencrisis merkt George wel dat mensen anders reageren. “Als mensen het woord allochtoon alleen al zien staan, maken ze opmerkingen als ‘Ze willen de Sharia gaan invoeren’. Mensen zijn meer bevooroordeeld.” Dit heeft volgens hem veel te maken met hoe de media deze onderwerpen belichten en doordat de diversiteit binnen de media niet erg hoog is. “Veel omroepen zeggen dat allochtone jongeren de weg naar Hilversum niet kunnen vinden. Dat is onzin, iedereen weet waar Hilversum ligt. Wij hebben hier een oplossing voor bedacht. Het plan is om een uitzendbureau te lanceren met journalistieke vacatures. We gaan de allochtone jongeren matchen met de media bedrijven. Deze mensen worden door ons gescreend zodat we kwaliteit kunnen garanderen. Ook gaan we meer allochtone jongeren stimuleren om journalistiek te studeren. Hoe we dit gaan doen, moeten we nog bedenken. In ieder geval willen we journalistiek sexy maken.”

Wist je dat de website Voorbeeld allochtoon 1,2 miljoen hits kreeg afgelopen jaar? Heb jij een allochtone achtergrond en zou je ook willen meewerken, kijk dan op www.voorbeeld-allochtoon.nl.

door: Iris Drenth

Initiatief

klik!
Over Princess

Mary Kachavos (24 jaar) vertegenwoordigt de stem van de jongeren in Nederland naar de Unesco. Wow, klinkt als een flinke taak! Wat zijn de verbindingen tussen onderwijs, cultuur en identiteit en hoe kunnen we dat gebruiken om ervoor te zorgen dat we met alle verschillende mensen en meningen in Nederland nog even met elkaar voort kunnen? Deze zelfbenoemde ‘wandelende interculturele dialoog’ heeft daar wel ideeën over. Nou Mary, brand los!

unesco logoIn de vroege donkere winteravond ontmoeten we Mary in een Italiaans restaurantje. We zitten in het rustigste hoekje en zien door het raam de donkere straat buiten. Mary pakt haar thee met beide handen vast en begint te vertellen: “Het mooie aan jongeren is dat wij heel veel potentie hebben om creatief na te denken. Natuurlijk neem je altijd je eigen levenservaringen mee, maar wij zitten niet vast aan baan of een bepaalde manier van leven.”

Mary vertelt dat ze altijd veel affiniteit heeft gehad met cultuur. “Wellicht komt dat doordat ik daar vroeger al veel over na heb moeten denken. In mijn rol als jongerenvertegenwoordiger hoop ik de verschillende geluiden die je bij onze generatie hoort, onze belangen en ideeën, over te kunnen brengen op beleidsmakers en politieke instanties.”


“Het gesprek kan over allerlei onderwerpen gaan, van de discussie om zwarte piet tot de culturele betekenis van een didgeridoo.”Uiteenlopende geluiden
Dat begint met het peilen bij jongeren zelf via gastlessen op scholen van alle opleidingsniveaus, van brugklassers tot studenten. “Je hoort natuurlijk nogal uiteenlopende geluiden.” Ze begint vaak met een gesprek over cultuur, hoe speelt cultuur een rol in identiteit? “Dat blijkt soms moeilijk te verwoorden, maar raakt vaak een bepaalde gut feeling. Het gesprek kan over allerlei onderwerpen gaan, van de discussie om zwarte piet tot de culturele betekenis van een didgeridoo.”

“Wat ik uiteindelijk graag zie is dat we inzien dat er vanuit verschillende culturele achtergronden verschillende opvattingen over dingen zijn. Met deze gesprekken vergroten we kennis over culturen. En dat raakt natuurlijk weer aan vragen als wie zijn we als land, als regio, en hoe gaan we om met meerdere identiteiten naast elkaar?”

Gesprek aangaan
Mary heeft twee jaar de tijd als jongerenvertegenwoordiger om haar ideeën om te zetten in impact. “Ik wil bereiken dat men meer aandacht heeft over hoe met interculturele verschillen om te gaan in het onderwijs. Nederland is divers en dat wordt alleen maar meer. Wat ik merk is dat docenten van een multiculturele klas zich soms awkward voelen om bepaalde gesprekken aan te gaan, ondanks dat ze dat met alle goodwill willen.

“Één van de acute kwesties met culturele botsingen is bijvoorbeeld de vluchtelingencrisis. Ik vind juist dat we dit moeten zien als een mogelijkheid tot interculturele dialoog, dit is het moment om de discussie open te breken. Mensen voelen zich aangevallen in hun identiteit. Waarom vinden mensen dat zo eng? En is dat gerechtvaardigd? Hoe zit identiteit in elkaar? We moeten het gesprek over identiteit voeren op een manier dat het niet tot conflict leidt.”


“Mensen voelen zich aangevallen in hun identiteit. Waarom voelt dat zo eng? En is dat gerechtvaardigd?”Mary hoort bij de jongeren ook veel verschillende geluiden. Van het ‘Nederland is vol’, en ‘ze mogen komen, maar moeten niet verwachten in de watten te worden gelegd’, tot aan ‘wat verschrikkelijk dat mensen huis en haard hebben moeten achterlaten’. “In dit soort discussies is het belangrijk dat mensen begripvol zijn naar anderen. Ook al zijn er verschillende meningen, probeer te doorgronden waarom de ander iets op een bepaalde manier voelt.”

Duurzaamheid en onderwijs
“Bij duurzaamheid wordt meteen aan klimaat gedacht, maar voor een duurzame wereld moeten we werken aan sociale en economische gelijkheid, in Nederland en wereldwijd. Pas dan zijn duurzame relaties mogelijk.”

“Duurzaam onderwijs gaat over kwaliteitsonderwijs. Dat betekent natuurlijk het hebben van een schoolgebouw en een goede docent, maar ook dat iedereen toegang heeft tot het onderwijs en zich in het onderwijs herkent. Ons onderwijs is beter dan in veel landen, maar tegelijkertijd is er ook nog werk te verzetten, bijvoorbeeld rondom culturele minderheden en studie advies. Uiteindelijk moet iedere groep kunnen meepraten en zichzelf goed kunnen vertegenwoordigen. We moeten altijd proberen te blijven verbeteren.”

Ben je tussen de 12-25 jaar en geïnteresseerd om het gesprek in de klas met Mary over onderwijs en culturele verschillen aan te gaan? Neem contact met ons op!

door: Thiëmo Heilbron

jongerenvertegenwoordigers logo

123