Ebru

Initiatief

klik!
Over Ebru

 
 

ebru

Zelfvertrouwen
Ik ben geboren en getogen in Utrecht, Ondiep – ja ja, één van de ‘probleemwijken’, maar zo heftig is het niet: ik voel me veilig als ik ‘s avonds alleen over straat loop. Ik was een heel verlegen meisje. Ik was erg braaf, nog steeds hoor, haha… Maar ik ben veel assertiever geworden. Ik was over een heleboel dingen onzeker. Ik was van VWO naar Havo gestuurd. Mijn docenten hadden geen vertrouwen in me, ze zeiden: ‘Je kan het niet aan’, terwijl ik wel gewoon over was. Dat heeft echt veel impact gehad. Mijn zelfvertrouwen was weg.’

Het HBO ging goed, ik hoefde niets te herkansen. Erna heb ik een tussenjaar gehad en fulltime gewerkt. Toen ging ik voor een nieuwe studie. Ik deed een competentie test. Weer hoorde ik: “Het WO is niet geschikt voor jou”. Ik twijfelde weer en dacht er lang over na. Uiteindelijk kwam ik erop het te proberen en als het niet zou lukken dan kon ik altijd weer een stapje terug doen. Maar ik haalde weer meteen m’n propedeuse! Daarna dacht ik echt: ‘Ongelooflijk! Wat zeiken ze nou steeds?’

Kracht
“Ik veranderde en zag dat iets positiefs, maar dat zagen anderen niet altijd zo.”Het is normaal om gevoelig te zijn op hoe je omgeving op je reageert, al helemaal als je jong bent. Zoals ik voor het negatieve commentaar van mijn docenten. Ik denk dat de oplossing is om echt ergens voor te staan en erin te geloven. Stel dan dat tien mensen je negatief benaderen en vijf positief, dan is er potentie in wat je doet. Filter feedback: wie geeft oprecht om je, wie kraakt het zo maar af, wellicht wel omdat men jaloers is?”. Er is niet altijd iemand in je omgeving waar je je dingen mee kan delen. Ik heb een vriendenkring gecreëerd waar dit wel kan en die oprecht interesse hebben in de dingen die ik doe. Dat geeft een fijne basis om aan mijn projecten te werken.

Multiculturele achtergrond
Ik ben van Turkse afkomst. De Turken zijn een heel nationalistisch volk zegt men wel eens. Naar mijn idee klopt dat best aardig, hoewel ikzelf niet zo nationalistisch ben ingesteld. Ik zie diversiteit echt als een verrijking, zolang je er maar open voor staat. Je neemt gewoon de positieve dingen uit beiden werelden. Je hebt gewoon veel meer bagage, je wordt een wijzer persoon. Uit de Nederlandse cultuur heb ik bijvoorbeeld geleerd hoe goed te discussiëren en goed mijn eigen mening te vormen.

Uit de Turkse cultuur heb ik meegenomen dat ik heel gastvrij ben, sociale cohesie is erg belangrijk. Ik vind het heel fijn als iemand op bezoek komt. Ik ontvang mensen heel open, ik laat hen graag op hun gemak voelen. Als je bij ons thuis op de thee komt krijg je meteen een heel bord met heel veel soorten koekjes en lekkernijen, je krijgt zoveel als je wilt. Soms zie je mensen grote ogen opzetten en denken: ‘Is dat echt allemaal voor mij? Ooh, wow! Hahaha.

Wrijving
Ik heb mijzelf erg ontwikkeld tijdens mijn studietijd. Ik ging aan de gang met mijn talenten en leerde steeds beter wat ik leuk vond en wat niet. Dit maakte mij mondiger en assertiever. De mensen om mij heen zagen dat ik veranderde, ik zag dat iets positiefs, maar dat zagen anderen niet altijd zo. Ik heb geprobeerd me in die tijd meer bezig te houden met mijn eigen ontwikkeling en weinig aan te trekken van hoe andere mensen mij zagen.

Rolmodel
“Wij hebben zoveel vrijheid. Waarom doen we dan zo weinig?”
Ieder persoon is uniek, iedere persoon heeft een andere achtergrond en kansen. Er ligt gevaar in jezelf constant vergelijken. Ik zou niet snel vergelijken, maar eerder opkijken naar. Vaak zijn die rolmodellen al ouder en hebben veel gedaan. Er zijn zoveel krachtige vrouwen en mannen!

Een hele bijzondere gozer vind ik Joseph Oubelkas. Hij heeft 5 jaar lang onterecht in Marokko in de gevangenis gezeten. Z’n moeder heeft hem steeds brieven gestuurd. Ze zei:’Blijf doelen opstellen, en bereik die doelen. Blijf positief!’. Hij heeft zulke mooie dingen in de gevangenis geleerd! Hij leerde Arabisch en Spaans, gaf Engelse les, werd tolk en werkte in een winkeltje in de gevangenis. Hij werd een voorbeeld voor z’n gevangenis genoten, een leider. Hij maakte mensen groter. Dat vind ik echt prachtig: in zo een beperkte vrijheid, van iet negatiefs iets positiefs maken. Ook hij had iemand die hem steunde, zijn moeder.

En wij dan? Wij hebben zoveel vrijheid. Waarom doen we dan zo weinig? Waarom zijn we zo onzeker? De hele tijd. Waarom doen we niet gewoon dingen? Mensen in gevangenis doen het, dus waarom kan dat niet in ons vrije land. Ik heb hem bij Light Up ontmoet en gesproken. Ik hoop dat mensen dingen in mij kunnen herkennen, onzekerheden, waar ik me overheen heb kunnen zetten, ik denk dat jongeren daar van kunnen leren. Geloof in jezelf!

door: Thiëmo Heilbron